Lichtsterkte: uitleg van de fotometrische grootheid
De lichtsterkte (I) is de door een lichtbron geëmitteerde lichtstroom (Φ) per ruimtehoek (Ω) met de eenheid candela (cd). Deze is één van de zeven basisgrootheden van het internationale eenhedenstelsel. In tegenstelling tot kilogram of seconde houdt de lichtsterkte echter rekening met de menselijke waarneming. De ruimtelijke verdeling van de lichtsterkte van een lichtbron vormt het lichtsterkteoppervlak. Wanneer dit lichaam wordt doorsneden, ontstaat de lichtverdelingscurve.
Een ideale, puntvormige lichtbron straalt zijn lichtstroom gelijkmatig in alle richtingen van de ruimte. De lichtsterkte is in alle richtingen gelijk. In de praktijk ontstaat er echter altijd een ongelijkmatige, ruimtelijke verdeling van de lichtstroom. Die wordt gedeeltelijk door de opbouw van de lamp bepaald, maar gedeeltelijk ook door de gerichte besturing van de armatuur. Het is dus nuttig om een maatstaf voor de ruimtelijke verdeling van de lichtstroom aan te geven; d.w.z. de lichtsterkte van het licht.
In welke eenheid wordt de lichtsterkte aangegeven?
Candela (cd) als eenheid van de lichtsterkte is de basiseenheid van de fotometrie, waarvan alle andere lichttechnische grootheden worden afgeleid. Oorspronkelijk werd de eenheid candela door de lichtsterkte van een genormeerde kaars gedefinieerd – „Candela“ is Latijn voor „Kaars“.
Hoe wordt de lichtsterkte berekend?
Voor het berekenen van de lichtsterkte (I in cd) wordt de lichtstroom (Φ in lm) door de ruimtehoek (Ω in sr) gedeeld. De ruimtehoek is de door de lichtbron geopende driedimensionale hoek. De formule is dan ook: I = Φ/Ω
