Luminantie: definitie en eenheid
De luminantie (L) beschrijft de door het menselijk oog waargenomen lichtsterkte van een oppervlak dat als lichtbron of door transmissie resp. door middel van reflectie licht afgeeft. De luminantie is hierbij als verhouding van lichtsterke (I) ten opzichte van het verticale, in de waarnemingsrichting geprojecteerde oppervlak (Ap) gedefinieerd. De fotometrische eenheid is candela per vierkante meter (cd/m²).
Wat beschrijft de luminantie?
Terwijl de verlichtingssterkte (E) het op een vlak vallend licht toont, beschrijft de luminantie (L) het van dit vlak uitgaande licht. Het licht kan daarbij van het oppervlak zelf uitgaan, bijvoorbeeld bij een lamp. Het kan echter ook door een oppervlak worden gereflecteerd of worden overgedragen. Voor verstrooid reflecterende (matte) en voor verstrooid doorlatende (troebele) materialen kan de luminantie hierbij uit de verlichtingssterkte en de reflectie- resp. transmissiefactor worden berekend.
Daardoor vormt de luminantie de grondslag van de waargenomen lichtsterkte. De daadwerkelijke beleving van de lichtsterkte wordt echter nog door de adaptatietoestand van het oog, de omringende contrastverhoudingen en het informatiegehalte van het geziene oppervlak beïnvloed.
Interessant!
De luminantie is de enige lichttechnische grootheid die het menselijk oog meteen waarneemt.
